< Terug naar overzicht

Export van dienstenbanen: de nieuwe bedreiging?

Na de industrie is de dienstensector aan de beurt: op grote schaal worden bediendebanen overgeheveld van de Verenigde Staten en West-Europa naar landen zoals India, China of de Filippijnen. Althans, die perceptie ontstaat na massa-ontslagen bij bedrijven zoals IBM of Reuters. Het werk van geschoolde, niet slecht betaalde professionals wordt uitbesteed naar of georganiseerd in Azië. Is dit de voorbode van de economische uitholling van het rijke Westen of loopt het niet zo’n vaart? Het Amerikaanse zakenblad Business Week stimuleerde deze week het debat over de nieuwste fobie.

Wellicht is het te vroeg om uit te maken of de huidige verschuiving van banen kwalitatief anders is dan de vorige versies, waarbij vooral productiejobs sneuvelden, eerst in de textielsector en later ook in andere branches. Dit neemt niet weg dat er een gevoelen van dreiging leeft, omdat de banen waarover het nu gaat vaak behoorlijk hoog gekwalificeerd zijn en tot voor kort als “zeker” beschouwd werden. Niet alleen meer de arbeiders, ook de middenklasse en de hoger gediplomeerden worden getroffen. Volgens Amerikaanse schattingen zou één baan op drie bedreigd worden door delocalisatie. Alle taken waarin routine belangrijk of dominant is, kunnen even goed en goedkoper elders vervuld worden, zelfs al vergen ze een behoorlijk hoge opleiding. Bovendien vereist dienstendelocalisatie in vergelijking met productiedelocalisatie slechts minimale investeringen.
De kernvraag is: kan of moet er iets gedaan worden tegen deze trend? Protectionisme? Dat is heiligschennis (toch ideologisch, zeker niet altijd in de praktijk) en het zet economisch geen zoden aan de dijk. Belastingvoordelen voor ondernemingen die “thuis blijven” helpen evenmin: ze zouden leiden tot een opbod en zelfs vormen van chantage, ook voor het zogenaamde behoud van banen die helemaal niet bedreigd zijn. Het enige soelaas kan komen van nog meer investeringen in onderwijs, permanent leren en vormingsinspanningen in bedrijven, argumenteert Business Week-medewerkster Kathleen Madigan. Parallel daarmee moeten volgens Madigan de werkloosheidsuitkeringen kritisch onder de loep worden genomen in functie van het opnieuw aan de slag helpen van werklozen of met werkloosheid bedreigden.
Economist Michael Mandel relativeert dan weer de dreiging. Hij beweert niet dat ze niet bestaat, maar meent dat er geen reden is tot paniekvoetbal. Volgens Mandel is de voorsprong qua vorming en opleiding van het Westen groot en zal dat nog geruime tijd zo blijven. Hij pleit vooral voor steeds meer innovatie, op elk terrein dat zich aandient. Dat is de motor en het chassis van de economische groei en de werkgelegenheid. De Aziatische concurrentie vormt niet het grootste gevaar, zegt Mandel. We moeten niet vrezen dat andere landen de economische ladder opklimmen, we moeten er wel voor zorgen dat we steeds weer hogere sporten op die ladder vinden en plaatsen.

Lees meer over

Geef als eerste een reactie

Om reacties te kunnen geven moet u inloggen
< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen