< Terug naar overzicht

Referendum bij stakingen. Is de remedie erger dan de kwaal?

Drie parlementsleden van de VLD dienden op 18 april een wetsvoorstel in dat het mogelijk wil maken een referendum onder de werknemers te houden wanneer er wordt gestaakt. De initiatiefnemers zeggen dat ze "geenszins de vrijheid om te staken willen aantasten" maar alleen "misbruiken willen vermijden". Is dit wel een goed idee? HR Square confronteert het voorstel van onder meer Annemie Turtelboom met de opinies van professor Othmar Vanachter (KU Leuven),

De maandenlange bitsige staking bij AGC Automotive in het Waalse Fleurus zwengelde
het debat over het eventuele misbruik van het stakingswapen opnieuw aan. Voeg
daarbij de talrijke stakingsaanzeggingen in het kader van de onderhandelingen
over sectorale en bedrijfs-cao's, en u snapt dat de tijd weer rijp was voor
een parlementair initiatief.

In het zogenaamde Herenakkoord (maart 2002) spraken de sociale partners nochtans
de regels af die moeten worden nageleefd wanneer vakbonden een staking willen
organiseren. Eén van de regels luidt dat de procedures van de stakingsaanzegging
moeten worden gerespecteerd. Fysiek of materieel geweld is uit den boze. Aan
het bedrijf mag geen materiële schade worden toegebracht en er mogen geen
stakingspiketten worden gebruikt. De afspraken uit het Herenakkoord worden echter
geregeld met de voeten getreden. Het intimideren van werkwillige personeelsleden
kan stakingen in de hand werken of langer dan noodzakelijk doen aanslepen. Zelfs
een terechte stakingsactie van een minderheid van de werknemers kan als gevolg
hebben dat sommige collega's geen arbeidsprestaties meer kunnen leveren omdat
een aantal diensten of afdelingen niet meer draait. In zo'n geval ontstaat een
conflict tussen de vrijheid om te staken en het recht op arbeid.

De VLD-parlementsleden Annemie Turtelboom, Hilde Vautmans en Miguel Chevalier
willen naar eigen zeggen misbruiken en ontsporingen tegengaan door het wetsvoorstel
dat ze in april indienden. Zij vertrekken van het standpunt dat de vrijheid
van de één ophoudt waar de vrijheid van de ander begint. "Naast
de vrijheid van staken moet ook de vrijheid om niet te staken of het recht op
arbeid worden erkend en beschermd", vinden de liberale politici. "De
vrijheid van staken is niet gelijk aan de vrijheid om een staking op te leggen."

Het wetsvoorstel houdt in dat minstens 5% van de werknemers - uit de werknemerscategorie
die bij de stakingsactie betrokken is - vanaf de derde werkdag volgend op de
aanvang van een stakingsactie een raadpleging kan eisen. Die vraag moet worden
voorgelegd aan de Inspectie Toezicht op de Sociale Wetten. De inspecteur moet
de namen van de aanvragers geheim houden. Leden van het leidinggevend personeel
kunnen het referendum niet aanvragen.

Onder een stakingsactie verstaan de VLD-parlementsleden iedere collectieve actie
die georganiseerd wordt met het doel druk uit te oefenen en tot gevolg heeft
dat het werk in de openbare dienst of onderneming wordt stopgezet of bemoeilijkt,
los van de oorzaak of de doelstelling van de actie.

Het referendum moet door de inspecteur 'bij urgentie' worden georganiseerd.
De uitslag van het referendum moet binnen de 24 uur na de sluiting van de stemming
worden meegedeeld.
> Intimidatie
Volgens de VLD'ers kan het niet dat sommigen intimidatietechnieken toepassen
om collega's zover te krijgen dat ze deelnemen aan een staking. In heel wat
gevallen is er onder een deel van het personeel weerstand tegen het idee van
een staking, maar komt dat niet tot uiting. Soms vinden werknemers het nog te
vroeg om al het werk neer te leggen. In andere gevallen maken ze bezwaar tegen
stakingen omdat ze politiek geïnspireerd zijn of omdat er 'persoonlijke
motieven' in het geding zijn. Het komt ook voor dat de tegenstanders menen dat
de aangehaalde problemen niet zwaar genoeg wegen om te staken. Ten slotte vrezen
ze soms dat een staking te veel 'offers' zal vergen.
Turtelboom, Vautmans en Chevalier stellen dat alleen een referendum de kans
biedt om te weten in welke mate een staking op voldoende steun van het personeel
kan rekenen. Zij pleiten ervoor de werknemers te consulteren en hun veiligheid
te garanderen, los van de uitslag. "Wij willen geen verplicht stakingsreferendum,
maar vinden wel dat het mogelijk moet zijn het te organiseren."
Volgens het wetsvoorstel moeten werknemers anoniem een aanvraag kunnen indienen
tot het organiseren van een stakingsreferendum. De stemming moet ook geheim
zijn. Wanneer de tegenstanders van een stakingsvoorstel vrezen voor represailles,
zou de overheid een referendum kunnen opleggen, zowel in de privé-sector
als in de openbare sector. De vraag in het referendum moet ondubbelzinnig worden
geformuleerd zodat er geen verwarring mogelijk is.
Wanneer uit een referendum blijkt dat een meerderheid geen staking wil, moet
er volgens de indieners een sanctie zijn voor de werknemers die toch doorgaan
met de actie. In de privé-sector zou dan een andere rechtsregeling bij
afdanking gelden. Werknemers die de staking doorzetten, zouden bij hun ontslag
geen recht hebben op een schadevergoeding wegens onrechtmatig ontslag. Medewerkers
die speciaal beschermd zijn als lid van de ondernemingsraad of het veiligheidscomité,
zouden slechts de opzegvergoeding van een 'gewone' werknemer kunnen krijgen.
Wanneer ze tegen de wil van de meerderheid toch staken, vervullen ze niet hun
rol als werknemersvertegenwoordiger, is de redenering van de VLD'ers.
Een van de indieners, Annemie Turtelboom, wijst erop dat het wetsvoorstel op
zich niet zo nieuw is. In 1996 was er bijvoorbeeld een gelijkaardig initiatief
van de liberalen Didier Reynders, Louis Michel en Patrick Dewael. En in 1999
zaten de liberalen Pierre Lano, Hugo Coveliers, Daniel Bacquelaine en Anne Barzin
met hun wetsvoorstel op dezelfde lijn. Zelfs de huidige federale premier, Guy
Verhofstadt, ondernam in zijn jonge jaren pogingen om het misbruik van het stakingswapen
tegen te gaan, herinneren insiders zich.
> Geïnspireerd door AGC Automotive
Het conflict bij AGC Automotive - een fabrikant van glas voor de autoindustrie
- sleepte maandenlang aan en liet een diepe indruk na. Ook bij Annemie Turtelboom.
Toen de directie van AGC fors wilde herstructureren, legden de arbeiders het
werk neer en gijzelden ze de directie. De directieleden werden na verloop van
tijd vrijgelaten, maar daarmee waren de sociale spanningen zeker niet weg. Na
mislukte verzoeningpogingen werd de staking voortgezet. "Zonder sanering
moet de vestiging binnen de twee jaar dicht", verkondigde de directie van
AGC.


Jan Van den Houte (Bosch Tienen)
"In overweging te nemen"
De ruitenwisserfabrikant Robert Bosch Produktie uit Tienen werd in april met
een korte stakingsactie geconfronteerd, tegen een nieuwe herstructurering. Jan
Van den Houte is sinds begin 1999 de personeelsdirecteur bij het bedrijf, dat
meer dan 1600 vaste personeelsleden telt. Hij becommentarieert het wetsvoorstel.
"Eind april werd hier één dag gestaakt", zegt Van den
Houte. "In februari 2003 was er ook een staking van één dag.
Bij Bosch werd in het verleden doorgaans via sociaal overleg naar oplossingen
voor problemen gezocht. In het recente verleden leek er een negatieve kentering
te komen, maar hopelijk is die niet van duurzame aard."
Van den Houte vindt het VLD-wetsvoorstel op zich "niet slecht" maar
stelt zich toch de vraag of de tekst wel realistisch genoeg is. "Wanneer
ik kijk naar de voorgestelde termijn uit het wetsvoorstel, heb ik toch mijn
twijfels. Als je het voorstel in de praktijk toepast, zit je al gauw met een
sociaal conflict dat een week bezig is. Maar toegegeven: als een dergelijke
wet er ooit zou komen, zouden wij zeker ernstig kijken naar de mogelijkheid
van een referendum."
Net als Othmar Vanachter denkt Van den Houte echter dat het liberale wetsvoorstel
weinig of geen kans op slagen heeft. "De tekst heeft wel het voordeel dat
hij de discussie over de sociale relaties in het bedrijfsleven opnieuw aanzwengelt.
Persoonlijk geloof ik sterk in een degelijk sociaal overleg."



De rechter gaf AGC gelijk toen het bedrijf zich erover beklaagde dat werkwilligen
het bedrijf niet binnen mochten. Uiteindelijk beslisten de sociaal bemiddelaars
een referendum te organiseren. Volgens dat referendum steunden 213 personeelsleden
het herstructureringsplan; 156 van hun collega's wezen het plan af. De socialistische
vakbond (FGTB) noemde het referendum "virtueel, omstreden en niet-representatief".
In maart werden de onderhandelingen bij AGC Automotive hervat, met het mes op
de keel. Zonder akkoord sluiten we de boel, dreigde de Japanse aandeelhouder
Asahi.
"Wij willen in geen geval de vrijheid om te staken ondermijnen", beklemtoont
Turtelboom, die bij de VLD de werkgelegenheidsdossiers volgt. "De bonden
hebben lang genoeg gevochten voor het stakingsrecht. Maar we verzetten ons tegen
de vrijheid om stakingen op te leggen. Soms worden mensen geïntimideerd
zodat ze meedoen aan een staking. Wij willen niet dat een groepje diehards de
toekomst van een bedrijf op het spel zet door te allen prijze een staking door
te zetten. Het is niet de bedoeling van ons wetsvoorstel om werkgevers een extra
wapen te geven dat ze te pas en te onpas kunnen gebruiken. Met een referendum
moet je in eerste instantie nagaan in welke mate een staking daadwerkelijk door
voldoende personeelsleden wordt gedragen."
In de redenering van Turtelboom en haar medestanders zou het bedrijf een referendum
organiseren, weliswaar met inbreng van de vakbonden. "De diverse partijen
zouden de kans krijgen hun standpunt uiteen te zetten. Essentieel is dat de
identiteit van de aanvragers niet wordt bekendgemaakt en dat de stemming in
het geheim, via de post, plaatsvindt. De werkgever kan in ons voorstel zelf
niet om een referendum vragen."
Turtelboom acht de kans reëel dat het wetsvoorstel nooit een parlementaire
meerderheid haalt: "Partijen als sp.a en PS zijn uiteraard tegen het voorstel.
Bij CD&V zullen we zeker niet op de sympathie van de vakbondsvleugel hoeven
te rekenen. Met ons initiatief willen we echter ook het debat over stakingen
aanzwengelen."
De politica kan zich perfect voorstellen dat het initiatief in slechte aarde
valt bij de vakbonden. "Maar de bonden zetten stakingen soms zo lang voort
dat er banen in gevaar komen die anders gewoon zouden kunnen worden gered. Onder
werknemers vind je personen die zich graag radicaal opstellen en anderen die
liever willen meewerken met de werkgever."
Turtelboom denkt niet dat werkgevers snel werknemers zullen aanhitsen om op
een referendum aan te dringen: "Als ze zoiets doen, keert dat toch in hun
gezicht terug als een boemerang." Turtelboom bezoekt geregeld ondernemingen
en merkt dat er in veel gevallen vlotte sociale relaties heersen, waarbij sprake
is van geven en nemen. "Maar toch is er een cultuurverschil met Nederland",
zegt ze. "Bij onze noorderburen voel je sterker de win-win-relatie tussen
vakbonden en werkgevers."
> Is Thatcher terug?
De legendarische Britse premier Margaret Thatcher bewoog hemel en aarde om
de vakbonden in haar land tegen de schenen te stampen en te muilkorven. "Wij
zitten met ons initiatief zeker niet op de lijn van Thatcher", bezweert
Turtelboom. "Maar op het terrein merk ik wel dat werknemers zich vaker
beginnen te verzetten tegen stakingen. Dat heeft wellicht te maken met de economische
conjunctuur en de vrees voor verschuivingen van activiteiten naar Oost-Europa
of China. De werknemers zijn ook niet blind voor de groeiende concurrentie vanuit
een land als China."
Een andere klok horen we bij Othmar Vanachter, hoogleraar Arbeidsrecht aan de
KU Leuven. Hij beschreef in de krant De Tijd de gebeurtenissen bij AGC Automotive
als een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Volgens Vanachter krijgt elke
onderneming vroeg of laat wel met een crisis af te rekenen. Een goed sociaal
klimaat helpt om crisissen te bedwingen, stelt de hoogleraar. "Het opbouwen
van zo'n klimaat is een permanente opgave, op de eerste plaats voor de werkgever
zelf", aldus Vanachter in een vrije tribune. "Maar ook de werknemers(-vertegenwoordigers)
en de vakorganisaties dragen een belangrijke verantwoordelijkheid."
Bij AGC in Fleurus liep de situatie danig uit de hand. "Een sociaal conflict
dat begint met een gijzeling van de directie, een staking die meer dan drie
maanden duurt, een directeur die dreigt met ontslag als het sociaal conflict
niet beëindigd wordt, de werkwilligen die in de tegenaanval gaan en eisen
dat de staking wordt stopgezet, de vakbonden die blijkbaar niet goed meer weten
hoe er moet worden gestemd om een ontwerpakkoord al dan niet te aanvaarden,
de ene vakbond die een manifestatie organiseert aan het lokaal van een andere
vakbond, dat prompt met eieren bekogeld wordt, dat gebeurde allemaal in één
en hetzelfde sociaal conflict."
Vanachter vindt het moeilijk om van op afstand te analyseren wat er precies
misliep. "Feit is dat de aankondiging van een herstructurering waarbij
één derde van de banen verloren zal gaan, in geen enkele onderneming
gemakkelijk te verteren is", schreef de expert Arbeidsrecht. "De klap
komt nog zwaarder aan in een regio waar de werkloosheid al zeer hoog is. Dat
de werknemers en hun organisaties na zo'n aankondiging onmiddellijk tot de actie
overgaan is niet ongewoon. Het is bijna meer regel dan uitzondering. In het
verleden waren er daarbij nog acties die ongemeen hard werden gespeeld. Zelden
leidden die acties tot een voor iedereen bevredigend resultaat, integendeel.
Er zijn gevallen bekend waar het conflict zo sterk op de spits werd gedreven
dat de volledige ondergang van de betrokken onderneming er het gevolg van was.
Voorbeelden zijn Delacre in Vilvoorde en Cuivre et Zinc in het Luikse."



Chris Serroyen (ACV)

"Waar zit het probleem?"

Chris Serroyen, adviseur bij de studiedienst van de vakbond ACV, vindt het
wetsvoorstel maar oude wijn in nieuwe zakken.
"Het voorstel van de drie VLD'ers verschilt nauwelijks van een wetsvoorstel
dat reeds eind 1983 werd ingediend door de toenmalige PVV en PRL. Nadien werd
dat voorstel nog enkele keren hernomen, zoals onlangs dus opnieuw door het bonte
gezelschap Turtelboom, Vautmans en Chevalier. Het drietal deed zelfs niet de
moeite de tekst juridisch te actualiseren. Zo hebben ze het nog over een Comité
voor Veiligheid en Gezondheid, wat ook wijst op de lichtzinnigheid waarmee dit
soort initiatieven wordt genomen", chargeert Serroyen.
Volgens Serroyen hadden de liberalen in 1983 in totaal vijf voorstellen om de
vakbonden "te muilkorven". Zo waren er ook voorstellen over de invoering
van een strafrechtelijk verbod op stakingsposten, de versterking van de wetgeving
over opeisingen bij stakingen (in het bijzonder in de openbare sector), een
verstrenging van de strafrechtelijke beteugeling van closed shops en een scenario
om het monopolie van de representatieve werknemersorganisaties bij sociale verkiezingen
te doorbreken. Later kwamen er nog voorstellen bij over de rechtspersoonlijkheid
van vakbonden en de financiële transparantie bij de bonden.
Stipt Serroyen aan: "De voorstellen waren duidelijk geïnspireerd door
de ontwikkelingen in het Verenigd Koninkrijk, waar Margaret Thatcher met een
reeks wettelijke ingrepen de aanval had ingezet op de bonden. Een veralgemeende
actie van het Belgische overheidspersoneel in september 1983 werd van liberale
zijde aangegrepen om een eigen variant van het Thatcheriaanse anti-syndicalisme
op te dringen."
Het ACV neemt voorstellen van deze aard al lang niet meer au sérieux.
"Misschien is het initiatief louter bedoeld als wat borstgeklop voor de
donkerblauwe achterban. Maar er is ook sprake van intellectuele luiheid wanneer
oude voorstellen gewoon worden herkauwd om de parlementaire rangorde van actieve
politici enigszins opwaarts te manipuleren."
De organisatie van Serroyen is hoe dan ook tegen het voorstel van Turtelboom,
Vautmans en Chevalier en wel om diverse redenen. Serroyen: "Het wetsvoorstel
vertrekt van de veronderstelling dat bij stakingen een minderheid haar wil opdringt
aan een meerderheid: vakbonden grijpen echter niet lichtzinnig naar het stakingswapen
en willen enkel maar een staking beginnen of voortzetten als daar een behoorlijk
draagvlak voor is. In het algemeen moet er een tweederde meerderheid zijn om
te staken.
Het voorstel wringt het stakingsgebeuren in allerlei formalistische, juridische
procedures, terwijl het bij collectieve arbeidsconflicten juist de eerste opgave
is om alle creativiteit aan te wenden om tot een voor alle partijen bevredigende
oplossing te komen, wars van allerlei formalismen, die een oplossing vaak eerder
bemoeilijken. Stel dat een referendum ertoe leidt dat de actie in de kiem wordt
gesmoord, dan is daarmee het conflict dat aan de basis ligt van de actie niet
van de baan. De actie is misschien tijdelijk beëindigd, maar ondertussen
blijft het conflict sluimerend aanwezig, om vroeg of laat opnieuw uit te barsten,
in een verslechterd sociaal klimaat."
Nog steeds volgens Serroyen is het voorstel sowieso ontoepasbaar: "Enerzijds
is het referendum beperkt tot de werknemers die behoren tot de categorie betrokken
bij de stakingsactie, zonder te bepalen wie dat zijn. Anderzijds moet het referendum
betrekking hebben op het al dan niet voortzetten van de staking. Wat echter
wanneer de actie even wordt stopgezet om ze nadien te herbeginnen? Daar dachten
de auteurs van de tekst niet aan."
Serroyen vindt dat de stakingsvrijheid wel degelijk in gevaar is: "Iedere
groep werknemers heeft het recht om te staken. Het recht van een minderheid
in een bedrijf (bijvoorbeeld de schoonmaakploeg) om te staken dreigt in het
gedrang te komen wanneer men hun staking elke keer zou laten wegstemmen door
de meerderheid.
Othmar Vanachter heeft gelijk dat er wettelijk niets is geregeld. De vraag is
of dit wel nodig is. Dit wetsvoorstel dreigt in elk geval niet de Kafka-toets
van Vincent Van Quickenborne (VLD) te doorstaan: het gaat om een overbodige
regeling, waar maatschappelijk geen vraag naar is, ook niet vanwege de werkgevers.
Het oogt allemaal erg slordig en dreigt tot zeer veel administratieve rompslomp
te leiden. Dit initiatief getuigt alleen maar van het soort schizofrenie dat
het 'dereguleringsdebat' tegenwoordig kenmerkt: het is vooral bedoeld voor de
bedrijfswereld, terwijl werknemers en niet-actieven alleen maar extra moeten
worden gedisciplineerd."



> Geen schijn van kans
Professor Vanachter geeft het wetsvoorstel van de drie VLD'ers echter geen
schijn van kans: "De tekst zal zeker geen regeringsinitiatief worden. Alleen
partijen als de VLD en het Vlaams Belang zullen het wetsvoorstel willen steunen.
Een parlementaire meerderheid zie ik hierrond zeker niet ontstaan. Dit initiatief
doet mij enigszins denken aan de pogingen om vakbonden rechtspersoonlijkheid
te geven. Die leverden ook nooit enig resultaat op."
Vanachter vraagt zich af in welke mate de VLD'ers zich toch niet lieten inspireren
door de IJzeren Dame van over het Kanaal. In Groot-Brittannië haalde Margaret
Thatcher haar slag thuis toen ze besloot de macht van de bonden te breken. "Maggie
Thatcher brak de macht van de bonden zeker voor een deel. De latere premiers,
John Major en Tony Blair, deden niets om haar anti-vakbondsmaatregelen terug
te schroeven."
De hoogleraar wijst erop dat er niets wettelijk is geregeld inzake stakingen:
"In een aantal paritaire comités en in collectieve arbeidsovereenkomsten
zijn er wel afspraken over procedures voor stakingen. Deze kwestie komt nogal
eens aan bod in passages die handelen over de vakbondsafvaardiging. In sommige
CAO's staat een procedure voor conflicten tussen de werkgever en de vakbondsdelegatie.
Eerst moet de vrijgestelde van de vakbond erbij worden gehaald, daarna kan het
paritair comité worden ingeschakeld en in een volgend stadium is er de
stakingsaanzegging."
> Tegen de bonden?
Xavier Verboven, de algemeen secretaris van de socialistische vakbond ABVV,
vindt - niet verrassend - dat het VLD-wetsvoorstel compleet overbodig is: "De
discussie over het referendum is niet zo nieuw. Wellicht willen de initiatiefnemers
stakingen zo goed als onmogelijk maken. Onze stelling is dat voldoende overleg
en een degelijke communicatiestrategie borg staan voor een goed overlegklimaat
in een bedrijf. Wanneer er dan toch wordt gestaakt, komt het alleen aan de vakbonden
toe om een referendum te houden. Het referendum dat de VLD'ers voor ogen hebben,
leidt er enkel toe dat je een deel van het personeel tegen de bonden opzet."
In Nederland en andere landen bestaan wetten die het stakingsrecht regelen.
"Bij ons is er geen behoefte aan zo'n wet", meent Verboven. "België
heeft namelijk een stevig overlegmodel dat gebaseerd is op de collectieve arbeidsovereenkomsten.
In de CAO's staan afspraken over stakingsaanzeggingen en alles wat daarmee samenhangt.
Het Herenakkoord dat de sociale partners in 2002 afsloten, bevat ook een reeks
afspraken."
De zogenaamde wet over de regeling van prestaties in vredestijd geeft bovendien
de provinciegouverneurs de kans om voor bepaalde taken personeel op te eisen.
Die procedure werd bijvoorbeeld nog toegepast in ziekenhuizen en rusthuizen
bij de recente acties van de Witte Woede.
Wanneer er bij stakingen spanningen onder het personeel ontstaan, moeten de
bonden zelf een referendum kunnen organiseren om de juiste krachtsverhoudingen
in kaart te brengen, vindt Verboven. Om voort te staken, heb je bij zo'n referendum
een gekwalificeerde meerderheid nodig.
Dit neemt niet weg dat de ABVV-woordvoerder erkent dat het langdurig sociaal
conflict bij AGC Automotive flinke wonden sloeg in het bedrijf. Het ABVV wou
daar langer de staking voortzetten dan het ACV. Ook binnen bonden kunnen spanningen
ontstaan tussen radicalen en gematigden. "De meerderheid van de werknemers
bij AGC vond na verloop van tijd dat het welletjes was geweest", constateert
Verboven.
De staking bij AGC Automotive sleepte uitzonderlijk lang aan en zoiets ziet
ook de vakbondstop met lede ogen aan. "Te lang staken is niet goed want
dan ontstaat er een verrottingsproces", beseft Verboven. "In zo'n
situatie krijg je wrijvingen onder werknemers en chanteren directeurs al gauw
het personeel door met een sluiting te dreigen. Wanneer het allemaal te lang
duurt, moeten de bonden proberen een doorbraak te forceren. In de meeste gevallen
voelen werknemers erg goed aan wanneer een actie al te lang duurt."
Verboven merkt op dat werkgevers en vakbonden doorgaans al een akkoord rond
hebben voor een stakingsaanzegging afloopt: "Dat zag je bijvoorbeeld dit
jaar in de metaalverwerking, waar een staking was aangekondigd. Een gelijkaardig
scenario deed zich ook voor in het aanvullend nationaal paritair comité
voor de bedienden."





Uw Gedacht
Via ons e-zine HR Square - De Week legden vroegen we u wat u als HR-professional
van het wetsvoorstel-Turtelboom e.a. vond. Uw respons verraste ons: slechts
24 antwoorden bereikten de redactie, wat extreem weinig is in vergelijking met
vorige peilingen. Ligt u niet wakker van de kwestie?
Wat kwam er dan toch uit de stembus? Op de stelling "Ja, dit wetsvoorstel
zal leiden tot een evenwichtiger verhouding tussen recht op arbeid en recht
op staken", reageerden elf personen positief. Vier respondenten vonden
dan weer dat het wetsvoorstel niet ver genoeg gaat. De overige negen schaarden
zich achter de uitspraak "Neen, dit wetsvoorstel zal meer conflicten scheppen
dan oplossen."

Lees meer over

Geef als eerste een reactie

Om reacties te kunnen geven moet u inloggen
< Terug naar overzicht

U zoekt, u vindt !

HR Square | Magazine, E-zine, Netwerk, Website, Seminaries, ...

Word nu lid !
Geniet van de voordelen